Dobierz ortezę

CTi3 może wspierać stabilizację kolana przy uszkodzeniu ACL oraz podczas powrotu do aktywności. Po rekonstrukcji zastosowanie może znaleźć również orteza pooperacyjna z kontrolą zakresu ruchu.

Orteza może wspierać kontrolę i stabilizację kolana przy uszkodzeniu więzadła krzyżowego tylnego.

CTi3 może wspierać stabilizację kolana przy urazach MCL oraz podczas stopniowego powrotu do aktywności.

Przy niestabilności bocznej kolana potrzebna może być stabilizacja ograniczająca niekontrolowane ruchy stawu.

Przy uszkodzeniu kilku struktur kolana rozwiązanie powinno odpowiadać konkretnemu charakterowi niestabilności oraz etapowi leczenia.

Przy niestabilności związanej z uszkodzeniem więzadeł odpowiednia orteza może wspierać kontrolę stawu podczas ruchu i aktywności.

Odpowiednie rozwiązanie zależy od rodzaju uszkodzenia łąkotki, lokalizacji dolegliwości oraz sposobu leczenia.

Jeżeli po zabiegu wymagane jest ograniczenie zakresu ruchu lub dodatkowa stabilizacja kolana, zastosowanie może znaleźć orteza pooperacyjna.

W pierwszym etapie rehabilitacji może być potrzebna kontrola zakresu ruchu. W późniejszej fazie zastosowanie może znaleźć orteza funkcjonalna.

Rodzaj wsparcia powinien zależeć od przyczyny bólu, ustawienia rzepki oraz wyników diagnostyki.

Niestabilność rzepki może mieć różne podłoże, dlatego przed wyborem stabilizacji warto określić charakter problemu.

Stabilizacja po zwichnięciu rzepki powinna być dopasowana do aktualnego stanu kolana, sposobu leczenia i etapu rehabilitacji.

W chorobie zwyrodnieniowej można zastosować rozwiązania stabilizujące i odciążające bolesny przedział kolana.

Jeżeli dolegliwości wynikają ze zmian jednoprzedziałowych, rozwiązanie odciążające może zmniejszać obciążenie bolesnej części stawu.

W przypadku potwierdzonych zmian dotyczących jednego przedziału kolana możliwe jest zastosowanie odpowiedniego systemu odciążającego.

U części pacjentów z chorobą zwyrodnieniową rozwiązania odciążające mogą być elementem leczenia zachowawczego przed decyzją o zabiegu.

Po endoprotezoplastyce potrzeba dodatkowej stabilizacji zależy od przebiegu operacji, stanu pacjenta oraz programu rehabilitacji.

Przy opadającej stopie zakres potrzebnego wsparcia może być różny. Dotyczy to między innymi problemów występujących po udarze, w przebiegu SM, przy urazie nerwu strzałkowego, przepuklinie dysku, uszkodzeniu rdzenia lub neuropatiach.

Przy skręceniu stawu skokowego dodatkowa stabilizacja może ograniczać niekontrolowane ruchy podczas chodzenia i stopniowego powrotu do aktywności.

Przy nawracającym uczuciu niestabilności stawu rozwiązanie stabilizujące może wspierać kontrolę kostki podczas ruchu i aktywności.

Przy uszkodzeniu więzadeł ważny jest odpowiedni poziom stabilizacji stawu oraz dopasowanie rozwiązania do fazy leczenia i stopnia urazu.

Przy leczeniu zerwania ścięgna Achillesa może być potrzebne czasowe zabezpieczenie i stabilizacja kończyny.

Po operacji Achillesa stabilizacja kończyny może być jednym z elementów prowadzonego postępowania pooperacyjnego.

Stabilizacja nadgarstka może ograniczać nadmierny ruch i wspierać utrzymanie kończyny w bardziej kontrolowanej pozycji.

Przy dolegliwościach ścięgien ograniczenie nadmiernego ruchu nadgarstka może być elementem postępowania wspierającego odpoczynek przeciążonych struktur.

Przy przeciążeniach pomocne może być czasowe ograniczenie ruchu i zapewnienie dodatkowego wsparcia podczas codziennych czynności.

Po zakończeniu właściwego leczenia złamania zakres dalszej stabilizacji zależy od miejsca urazu, etapu gojenia i zaleceń lekarza.

Opaska na okolicę łokcia może stanowić dodatkowe wsparcie przy dolegliwościach przeciążeniowych związanych z pracą mięśni i ścięgien przedramienia.

Przy przeciążeniowych dolegliwościach okolicy łokcia opaska może stanowić wsparcie podczas aktywności i zmniejszać obciążenie pracujących struktur.

Stabilizacja barku może być jednym z elementów postępowania po urazie, jednak zakres wsparcia powinien być dostosowany do aktualnego stanu stawu.

Przy problemach ze stabilnością barku dodatkowe wsparcie może pomagać w kontroli stawu podczas codziennego funkcjonowania lub powrotu do aktywności.

Potrzeba dodatkowej stabilizacji po operacji zależy od rodzaju zabiegu oraz aktualnego etapu rehabilitacji.

Przy dolegliwościach dolnego odcinka kręgosłupa gorset lędźwiowy może zapewniać dodatkowe wsparcie tułowia. Samo rozpoznanie dyskopatii nie przesądza jednak o konieczności stosowania ortezy.

Formfit Back Support Air może stanowić dodatkowe wsparcie odcinka lędźwiowego i tułowia podczas codziennego funkcjonowania.

Przy przeciążeniach dolnego odcinka kręgosłupa dodatkowe podparcie może wspierać tułów podczas wykonywania codziennych czynności.

Po zabiegu potrzeba zastosowania dodatkowego wsparcia kręgosłupa zależy od rodzaju operacji, jej zakresu i zaleceń dotyczących dalszego postępowania.